Terug naar Ishasha

Dus daar gingen we weer, vol goede moed op zoek naar de fameuze boomklimmende leeuwen van Ishasha. Want hé, als Mufasa dat gisteren kon, waarom vandaag niet weer? Klein detail: we zijn blank, en soms voel je dat net wat meer dan op andere momenten. Bijvoorbeeld als je achter een georganiseerde reisgroep aan hobbelt, en de gids van die groep een tip krijgt over de locatie van de leeuwen. Wat doe je dan? Precies, brutaal als we zijn, vragen wij: "Hey, mogen wij die tip ook?"

En ja hoor, daar gingen we. Lunchen? Vergeet het maar. Vol gas de game drive in! Maar helaas... onze leeuwen waren óf verstoppertje aan het spelen óf lekker aan het lunchen zonder ons. Kortom, weer geen succes.
Kampverhalen en kindergegil
Omdat kamp 2 al verkend was, besloten we eens te kijken bij kamp 1. En wauw, dat was écht bomvol! Maar wat een gezellige boel. Twee gezinnen die samen kampeerden, compleet met vijf joelende kinderen. Heerlijk om te zien hoe die kids weer écht kind konden zijn. De ouders? Superbereisd! Eén vader – een Engelsman getrouwd met een Amerikaanse, wonend in Venetië (waarom niet?) – had zoveel goede tips en verhalen dat we bijna overwegen ons leven om te gooien en ook in een tent te gaan wonen.

De leeuwenbingo
Eind van de middag kwam een ranger – dezelfde die al twee dagen bij de gate stond – ons vertellen dat de leeuwen nu écht in de bomen zaten. Dus hup, de auto in, vol gas ernaartoe. En ja hoor, daar zaten ze! Twee stuks, chillend in de bomen. Maar toen begon het wachten... Hoe lang duurt het voordat die beesten naar beneden komen? Geduld is een schone zaak, zeggen ze. Nou, wij hebben het getest.

Ondertussen ontmoetten we ook twee Amerikanen die al 2,5 jaar de wereld rondreizen. Tweeënhalf jaar! Gewoon alles verkopen en gaan. Ze kwamen later ook naar ons kamp, waar we geweldige verhalen en tips uitwisselden. Die mensen leven gewoon onze droom. Nog een jaartje Afrika voor hen, en dan zit het erop.