Gorilla trekking

Zo, daar stonden we dan, helemaal klaar voor de gorilla trekking! We hadden goede moed, want in onze groep zaten een superfitte Spanjaard en een even fitte Italiaan. Ons brein dacht meteen: Yes, dit wordt de lange, avontuurlijke wandeling! Reken maar dat we door het regenwoud gaan ploegen. Maar toen…
We liepen richting onze groep en zagen ineens vier Chinezen verschijnen. Tegelijkertijd keken we elkaar aan en riepen in koor: "Shit."

Gelukkig hadden we Jane als gids, en dat maakte een hoop goed. Jane sprak fantastisch Engels, wat altijd fijn is als je niet wilt dat "kijk uit voor de modder" vertaald wordt naar "spring erin." Toch kregen we een klein ander avontuur dan verwacht.

Regenwoud in Slow Motion

Na een stukje rijden—wat terug bleek te gaan richting onze slaapplek—kwamen we aan bij de gorilla’s. Nou ja, "aankomen" is een groot woord, want de wandeling die normaal tien minuten duurt, hebben we in meer dan een uur gedaan. Waarom? Omdat een porter letterlijk handjes moest vasthouden. Niet bij ons, nee, bij de Chinese groep. Elke stap in het regenwoud moest met een uitleg: "Ja, het is nat, want het is een regenwoud."
Ik zweer het, ik moest mijn lach inhouden. Maar ergens ook respect voor die porter hoor, die deed het met engelengeduld.

Maar hé, laten we niet vergeten waarom we daar waren: de gorilla’s! En wat een ervaring was dat. Onze groep bestond uit tien individuen, met als absolute ster een silverback met een gezicht dat zo uit een actiefilm leek te komen. Deze knaap had in 2022 tijdens de coronatijd gevochten, gewonnen, en een badass gezicht eraan overgehouden. Zijn lippen waren ooit gescheurd, netjes genezen, maar het gaf hem die ruige "ik ben de baas"-uitstraling.

Hij had vijf vrouwtjes ja, eentje was niet genoeg natuurlijk en drie jonge gorilla’s die werkelijk de show stalen. Die kleintjes speelden continu, rolden over elkaar heen, en deden waar baby gorilla’s goed in zijn: iedereen betoveren. De silverback? Die zat erbij en dacht waarschijnlijk: "Ach, laat ze maar gaan."

Na dit avontuur zijn we nog niet klaar. Morgen willen we kijken of we een natuurwandeling van zes uur kunnen doen om onze benen alvast warm te draaien voor het volgende plan: een hike naar het 3-landenpunt in Mgahinga. Acht tot tien uur lopen. Dat wordt pompen, die kilometers. Maar hé, na vandaag weten we één ding zeker: zolang niemand mijn handje hoeft vast te houden, komen we er wel!

Voor iedereen die het zover heeft gelezen:
We wensen jullie een gelukkig, veilig en liefdevol oud en nieuw. Dat 2025 gevuld mag zijn met gezondheid, vreugde en mooie avonturen. Proost op een nieuw jaar vol prachtige herinneringen!